Ieder kunstwerk van Lon Buttstedt ontstaat uit de combinatie van losse elementen. Al proberend stuit ze soms op iets dat ze herkent, iets dat raakt aan het gevoel dat ze wil uitdragen. Dat gevoel is het oproepen van de schoonheid van de wereld, maar ook het uiten van de zorg om de brute wijze waarop de mens de natuur vernielt. Haar beelden en schilderijen wijzen teder maar beslist op het verdwijnen van de natuur. Onder de ingetogen en poëtische beeldtaal schuilt de waarschuwing voor het gevaar van nietsontziende destructie. Buttstedt is geen actievoerder. Haar protest bestaat uit het vinden van zeggingskracht. De barricade waar ze op staat zijn de schilderijen en beelden die ons confronteren met onze leefwijze.
De kunstenaar verzamelt afgedankte voorwerpen, textiel, hout, delen van beelden, metalen versieringen, symbolen uit allerlei culturen en religies, en zet ze op een nieuwe manier bij elkaar. Gerecycled krijgen ze een tweede leven en een nieuwe betekenis. Al doende ontwerpt ze met die onderdelen een nieuw geheel vol elegante en stille schoonheid. Maar ook een geheel dat een krachtig protest in zich draagt. In het werk komen schoonheid, hoop en protest samen. Gecombineerd bezitten ze een onverzettelijke kracht. Die kracht van schoonheid, hoop en protest zit in het beeld van een vrouw figuur die in de oude Japanse handen, een antieke houten vogel en een dode tak waarop de namen van met uitsterven bedreigde bomen zijn geschreven vasthoudt. Eindeloos veel bladeren werden uit reststoffen geknipt om ze vervolgens op het boetekleed van deze figuur te bevestigen. Het zit in de breekbare mens die ons vanachter een dode boom bekijkt en in de figuur die haar mantel opent om ons de namen van uitgestorven planten en dieren te tonen.
De kunstenaar zoekt niet naar die kracht, maar vindt hem. Uit een zee van voorwerpen, groeisels, amuletten, kralen en knipsels vist ze dingen op die ze bij elkaar brengt. De kracht ontstaat in de combinatie, verrassend én vanzelfsprekend. Het zit in de ingepakte schedels, bezaaid met insecten, planten en dieren die uitgestorven zijn. De kracht zit in de beelden waar de mens- en dier figuren versmolten lijken met elkaar en de natuur, het zit in de schilderijen waar de figuren nog een laatste verbinding met de natuur, die hun ooit omringde, op de huid dragen.
Schoonheid, hoop en kracht, tederheid en protest. Lon Buttstedt weet deze extremen op een natuurlijke manier samen te smelten tot een ontwapenend artistiek pleidooi. Zijn wij niet allemaal natuur?
2024 Henk Heijnen, kunsthistoricus
Bij de expositie wordt een film vertoond over het leven het werk van Lon Buttstedt.
Ook is zij nu bezig met het samenstellen van een boek.